Czego już się nie da odzyskać — odpady do unieszkodliwienia

Odpady bez ścieżki odzysku

• Oleje i urządzenia zawierające PCB — wymagają wysokotemperaturowego spalania w wyspecjalizowanej instalacji (D10).
• Oleje silnie chlorowane — spalanie z neutralizacją gazów kwaśnych.
• Trwałe emulsje wodno-olejowe o niskiej zawartości fazy olejowej, których rozbicie jest nieopłacalne.
• Mieszaniny odpadów niewiadomego pochodzenia — brak kwalifikacji oznacza brak odbiorcy do odzysku.
• Sorbenty i czyściwo nasiąknięte, których nie da się odwodnić ani odolejć.
• Zaolejone gleby i gruzy po awariach, gdy stężenie węglowodorów wyklucza bioremediację.

Procesy unieszkodliwiania w sprawozdaniach

• D9 — obróbka fizyczno-chemiczna, np. rozbijanie emulsji, stabilizacja, neutralizacja.
• D10 — przekształcanie termiczne na lądzie (spalanie).
• D5 — składowanie na składowisku odpadów niebezpiecznych po uprzedniej stabilizacji.
• D8 — obróbka biologiczna, m.in. przy gruntach zanieczyszczonych węglowodorami.

Sytuacje odwracalne

Duża część odpadów trafia do unieszkodliwiania nie dlatego, że tak musi być, lecz dlatego, że ktoś je wymieszał. Osobne pojemniki na olej silnikowy, olej hydrauliczny, emulsję i czyściwo to najtańsza inwestycja w cały łańcuch. Odwodnienie oleju przed odbiorem i zabezpieczenie beczek przed deszczem potrafi zmienić kwalifikację partii z „do spalenia” na „do regeneracji”.