Związki chemiczne w olejach odpadowych

Świeży olej to w większości węglowodory bazowe plus kilkanaście procent dodatków. Po przepracowaniu skład zmienia się nieodwracalnie: część cząsteczek utlenia się, część rozkłada termicznie, a do oleju trafiają zanieczyszczenia z zewnątrz.

Co pojawia się w oleju po pracy

• WWA (wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne) — powstają w wysokiej temperaturze; część z nich jest kancerogenna, stąd rygor przy kontakcie ze skórą.
• Produkty utleniania: kwasy organiczne, żywice, laki i szlamy — odpowiadają za ciemny kolor i wzrost lepkości.
• Metale ciężkie: ołów, cynk, miedź, chrom, nikiel, kadm — z zużycia elementów i z dodatków typu ZDDP.
• Związki siarki i fosforu — z pakietu przeciwzużyciowego i EP.
• Chlorowce (chlor, brom) — z zanieczyszczeń, rozpuszczalników chlorowanych lub dodatków; decydują o wyborze kodu i technologii.
• PCB i PCT — historyczne oleje izolacyjne; ich obecność wyklucza regenerację.
• Woda i glikol — z kondensacji, nieszczelności układu chłodzenia lub złego magazynowania.
• Paliwo i rozcieńczalniki — obniżają temperaturę zapłonu i zwiększają zagrożenie pożarowe.

Oznaczenia, o które pyta odbiorca

• Zawartość wody (metoda Karla Fischera lub destylacja).
• Zawartość chlorowców całkowitych — zwykle limit rzędu kilkuset do 1000 mg/kg dla regeneracji.
• Zawartość PCB — próg 50 mg/kg jest klasyczną granicą dla odpadów zawierających PCB.
• Zawartość siarki, popiołu siarczanowego i osadu.
• Temperatura zapłonu — bezpieczeństwo transportu i magazynowania.
• Lepkość kinematyczna i gęstość — ocena przydatności bazy.

Właściwości niebezpieczne (HP)

Oleje odpadowe klasyfikuje się najczęściej jako HP 4 (drażniące), HP 5 (działanie toksyczne na narządy docelowe), HP 7 (rakotwórcze), HP 14 (niebezpieczne dla środowiska), a przy niskiej temperaturze zapłonu również HP 3 (łatwopalne). To właśnie te właściwości uzasadniają gwiazdkę przy kodzie.